sábado, febrero 18, 2006

¿Donde acabare?

Poco a poco me voy dando cuenta, no encajo en ningun sitio, me doy cuenta de que estoy sobrando, hay en sitios que me siento a gusto y aun asi, si lo pienso, se que estoy sobrando, soy el que hace la diferencia entre compañia y multitud, no soy necesario en ningun lado y mucho menos imprescindible evidentemente, quizas nadie lo sea, parece que realmente la se apiada de mi, ahora nunca tengo problemas de estar solo, a no ser que quiera, pero aun asi creo que la gente sabe ke no estoy en mi sitio, estoy ahi, no molesto, no aporto nada, no quito nada mas que espacio, no dire que no tengo amigos, por que mentiria, los tengo y algunos muy buenos, pero aun asi, tengo la sensacion de mi sitio no es junto a ellos, ellos me dan la vida, son lo unico ke hace ke estea bien, ¿y yo que aporto? Kizas en algun momento encuentre mi sitio, o me haga un sitio en algun lado, mientras tanto, seguire creando multitud donde deberia haber compañia. LO SIENTO.

5 comentarios:

SaTiRe dijo...

Pocas palabras me puedo creer de esto, aunque seas tu quien las esté escribiendo. Puede ser que lo sientas asi, pero no creo que eso que dices sea cierto.

Anónimo dijo...

no entiendo como puedes pensar eso,me desconcierta...si me haces falta a mí y me aportas muchísimo cómo puede ser k no lo hagas con las personas k tienes más cerca :S creo k tas muy ekivocao...pero piensa k tu sitio lo escoges tú,no los demás

Pa8lo dijo...

Creeis que me equivoco, demostrare lo contrario...

Anónimo dijo...

Me parece increible que tu digas que no aportas nada y que estas ahi como podria estar cualkier otro y pasas desapercibido.
No voy a hablar por mi ya que no te conozco mucho(aunque por lo poco que te conozco me doy cuenta que eres unico) pero esque todas las personas cercanas a ti (llamalos amigos o conocidos) solo tienen elogios para ti;que siempre les ayudaste cuando lo necesitaban,que nunca le fallaste y que eres imprescindible.
Asi que me cuesta creer que pienses lo que acabo de leer...

Anónimo dijo...

creo que tes razón. eu son feliz e pese a iso tamén sinto o mesmo, pero é porque ten que ser así, porque todos somos prescindibles. e punto.así todo é máis fácil, aínda que todo siga sendo difícil. supoño que non hai lugar onde acabar.